substancji chemicznych, tylko swoją siłą energetyczną, którą uzyskuje się przez potencjonowanie i dynamizację.Surowce do produkcji leków zaczerpnięte są "z natury ożywionej lub martwej". Stosowane dawki są dawkami podprogowymi, w związku z czym substancje czasem nawet toksyczne tracą swe szkodliwe właściwości i nabierają "sił leczniczych".
Według Hahnemana im mniejsza dawka leku (odgrywa tu dużą rolę oczywiście odpowiedni sposób jego przyrządzania), im większe rozcieńczenie, czy też roztarcie, tym środek homeopatyczny działa mocniej i skuteczniej. Dzieje się to według tzw. prawa biologicznego Arndta-Schulza, które mówi, że słabe bodźce pobudzają czynności życiowe organizmu, średnie przyśpieszają, silniejsze hamują a najsilniejsze znoszą. Bardzo mała dawka leku (podprogowa) stosowana w homeopatii nie pozwala na kumulację leku w organizmie co z kolei niweluje działanie uboczne.
Terapeutyczne stosowanie silnie działających substancji w bardzo małych ilościach i stężeniach jest racjonalne. Przykładem mogą być stężenie witaminy B12 w surowicy, które wynosi 1 ľg/ l (=D9) lub stężenie niektórych hormonów 1 ľg/ l (=12D)..
Zakłada się, że leki homeopatyczne być może są kluczem do podstawowego metabolizmu organizmu. Prawdopodobnie harmonizują reakcje immunologiczne lub usuwają przeszkody istniejące w głównych mechanizmach kontrolujących czynność ciała przywracając mu równowagę. Leki homeopatyczne prawdopodobnie ingerują w struktury wpływające na odporność organizmu, działając na reakcje biochemiczne i metaboliczne na poziomie wewnątrzkomórkowym.